Mijn verhaal
Mijn officiële naam is Octopus Fúkúshi Kintaro maar mijn baasjes noemen mij: Taro. Ik ben geboren op 23-01-2006 samen met mijn 7 broertjes en zusjes.
Toen ik 7 weken oud was hebben mijn baasjes mij uitgezocht en meegenomen naar het Brabantse Tilburg, waar ik in een groot huis met een hele grote tuin terecht kwam. Die tuin was helemaal voor mij alleen! In het begin was ik heel zelfverzekerd en had ik er moeite mee om te doen wat mijn baasjes wilden, maar na een cursus merkte ik al gauw dat niet ik, maar mijn baasjes het voor het zeggen hadden en heb ik de moed maar opgegeven.
Mijn eerste levensjaar heb ik heel veel pech gehad. Ik moest elke keer naar de dokter toe, daar kreeg ik spuitjes en maakte de dokter foto’s van mij. Dat vond ik helemaal niet leuk. De dokter zei dat mijn gewrichten heel slecht waren en dat ik daarom geopereerd moest worden. In totaal heb ik al 5 operaties gehad voordat ik 1 jaar oud was en dat is heel veel. Gelukkig heb ik daar niks van gevoeld want ik kreeg een spuitje en dan viel ik heel diep in slaap. Als ik dan wakker werd, zaten mijn baasjes naast mij om me te troosten en te helpen.
Elke keer als ik na de operatie thuis kwam, moest ik heel lang alleen maar liggen en slapen, zelfs buiten wandelen mocht ik niet en plassen moest ik heel vlug en dan gelijk weer naar binnen. Mijn vrouwtje heeft heel lang langs mij geslapen om op mij te passen en me te troosten als ik weer pijn had. Het vrouwtje doet zelfs alsof ik haar kindje ben, maar dat vind ik niet erg hoor want dat knuffelt ze me lekker!
Nu mag ik alweer een hele tijd lekker spelen, stoeien, zwemmen en wandelen en dat vind ik heel erg fijn. Mijn baasjes gaan 2x in de week met mij zwemmen in een echt hondenzwembad en dat vind ik super leuk! Ik zou willen dat we thuis ook zo'n zwembad hadden, dat zou tof zijn! Ondertussen ben ik ook alweer geslaagd voor de vervolgcursus Gehoorzaamheid en ik mag elk weekend mee naar de bossen of duinen, maar los lopen mag ik alleen maar als het nog heel vroeg in de ochtend is. Tegenwoordig vind ik andere reuen niet zo leuk meer, dus laten mijn baasjes me niet meer los als er andere honden in de buurt zijn. Van mij mogen ze dat wel hoor, ik zal ze weleens laten zien wie de baas is! Met mijn baasje kan ik hele leuke spelletjes doen, alleen wint hij bijna altijd en dat vind ik niet zo leuk. Met mijn vrouwtje stoei ik ook weleens maar ik ben altijd bang dat ik haar pijn doe, ze is ook zo'n watje...Dus houd ik mijn baasje voor het spelen en mijn vrouwtje voor het knuffelen, slim toch?
Ik kan nu hele leuke dingen doen en ik ben heel blij dat ik geen pijn meer heb en lekker kan rennen, stoeien en spelen met mijn vriendje Urbanus de Teckel en heb ik sinds kort een Tosa vriendinnetje genaamd Storm, zij is echt helemaal het einde...zucht. Alleen zijn mijn baasjes altijd bezorgd en ze houden me steeds in de gaten dat ik niet te wild stoei of te lang speel, want de dokter heeft gezegd dat ik altijd rustig aan moet doen en goed uit moet kijken. Ik moet ook verplicht rust pauze's tussen het spelen door nemen, wat ik eigenlijk niet zo tof vind maar ja, de baasjes zijn de baas hé? Mijn baasjes en ik hebben nu heel veel plezier samen en ik hoop dat we nog heel lang bij elkaar zullen blijven!
Groetjes van Taro.
